Een familieopstelling in de praktijk
Hij heeft er last van: zijn beide volwassen dochters veroordelen hem voor de scheiding van hun moeder, zijn ex-vrouw vergeeft het hem ook niet. Zelf voelt hij zich schuldig over de manier waarop de scheiding tot stand kwam en de afstand die hij vervolgens nam. Zijn dochters hebben een punt, vindt hij. Feitelijk zit hij nog steeds gevangen in het systeem, ook al is hij al tien jaar gescheiden.
De eerste stap
We gaan een opstelling maken om te kijken wat er aan de orde is. En omdat hij het idee dat z’n relatie met z’n moeder hier ook in een rol in speelt, nemen haar hierin mee. Na het schrijven van elke naam op een eigen A4-tje starten we met stilte. Middels een visuele meditatie kijken we terug op zijn leven en de relaties met deze vrouwen. Dan vraag ik hem om de A4-tjes op de grond te leggen, inclusief zijn eigen A4-tje, om zo weer te geven hoe hij zich verhoudt tot deze vrouwen.
Wat er opvalt
We kijken ernaar en benoemen wat opvalt; zijn dochters staan tussen hem en zijn ex-vrouw in, zijn moeder staat verdekt opgesteld op grote afstand, schuin voor hem. Ik nodig hem uit om z’n eigen positie in te nemen en vraag hoe het daar voelt: “Beklemming op de borst, boosheid, verdriet”. Hij voelt ook de liefde voor zijn ex-vrouw, maakt contact met het goede in hun relatie.
Check impulsen
Heb je een impuls, vraag ik hem: “Ja, mijn moeder moet van plek veranderen”. Hij neemt het blaadje en plaatst zijn moeder achter zich. Het voelt meteen anders, steviger. Intuïtief beseft hij dat ze niet vóór hem hoort, maar áchter hem. Hij is uit haar voortgekomen en kijkt voorwaarts, naar zijn eigen levenspad. Hij kan de liefde naar haar voelen en de ruimte om te zijn wie hij is. Ik voeg een A4-tje toe met zijn vader en plaats het naast zijn moeder, omdat de vader hier een essentieel deel van is. Hij voelt de stevigheid, nog meer ruimte, liefde ook.
Plek van de ex-vrouw
Voor hem staan nog steeds zijn dochters tussen hem en zijn ex-vrouw in. Die laatste plaats ik naast hem, aan zijn hartzijde en vraag hoe hij dat ervaart. Ook hierbij voelt hij meteen de verandering: dit is haar plek, dit is zijn plek. Direct ook kan hij voelen wat de boodschap naar elk van zijn dochters is: ‘ik ben je vader, jij bent mijn dochter’. Er zit acceptatie in van wie hij is, de fouten die hij heeft gemaakt én liefde voor hun, voor hun lot, dat zij hun eigen leven te leven hebben, hun eigen lessen leren.
Zoals rivieren stromen…
Dan nodig ik hem uit om nog even op afstand naar deze familieopstelling te kijken, de drie generaties. Voor mij is het beeld van een rivier hier altijd treffend bij; het water stroomt voorwaarts, naar en door de nieuwe generaties. Ieder draagt z’n eigen lot, kan dat ook. Dat is het leven.
Deze tekst is eerder verschenen op LinkedIn.